Het amateurkunstfestival ‘Gluren bij de Buren’ stond in Engelen in het teken van muziek. En dat leverde op 28 juni enkele pareltjes op in de vorm van miniconcerten in drie heel verschillende genres. Weliswaar niet ‘bij de buren’ oftewel bij gastgevers thuis, maar in de openbare ruimte.
Bijvoorbeeld in Slot Haverleij, waar op één van de bordessen Spark of Sanity in een lekkere ouderwetse rockbezetting van basgitaar, slaggitaar, sologitaar (alles elektrisch natuurlijk) en drums een mix van eigen nummers en covers speelde. Genre? Het muzieklandschap is zo eclectisch tegenwoordig dat ik er geen etiket op durf te plakken, laten we zeggen moderne rock. Na een paar energieke nummers komt een mooi eigen nummer ‘Not me’. Een gevoelige intro in een rustig tempo. En waar het tempo rustig blijft, laait het volume daarna op om een intensief einde te creëren. Ook covers komen aan bod, zoals een geslaagde versie van ‘Scummy’ van de Arctic Monkeys.
Een groot contrast met wat er op het binnenplein (binnenveld?) van Holterveste te horen is. Een intiem sfeertje, geen podium, de muzikant Johan Waaldijk oftewel ‘Maat 47’ op een stoeltje in het gras. Verstilde muziek van een gitaar en een stem die pure poëzie zingt of een ingetogen cover van Ramses Shaffy’s ‘Laat me’ (op zich al weer een Nederlandstalige cover van het Franse ‘Ma dernière volonté’ trouwens). Hier ga je niet weg, hier sluip je weg.
Om naar het derde pareltje te gaan, op het terras van De Engelenburcht. Waar een mooie mix van de energie en het enthousiasme van het eerste concertje en de ingetogenheid van het tweede ten gehore wordt gebracht door het duo Accoustic Charm. Twee muzikanten, twee gitaren, twee stemmen, die prachtig met elkaar accorderen: Marianne Everts en Paul van Vugt. Marianne uit Best, Paul wel van Vugt maar niet uit Vught (nou ja heel vroeger wel dus) maar uit Tilburg en Eindhoven, gaan meteen goed los met de Beatles: ‘We can Work it Out’ gevolgd door ‘Lucy in The Sky’. Waarna het in country style verder gaat met The Judds’ ‘Why not Me?’, Paul zijn rauwste stem op zet voor Rod Stewart’s ‘I don’t wanna talk about it’ en we de mooiste uitvoering ooit van JJ Heller’s ‘Hand to Hold’ horen, kippenvel en tranen zoals Marianne deze prachtige tekst zingt.
Pareltjes. Alle drie. Die best wat meer publiek verdiend hadden.